Mission accomplished

Uit mijn comfort zone komen is iets dat ik, net zoals zovelen, liefst probeer te vermijden. Voor 60 mensen over mijn eigen boek spreken als ik liever niet op een podium sta hoort daarbij. Mentale “verlamming”, comfort food, klagen passeerden weer de revue.

Eat your own dogfood: hoe kan ik anderen inspireren om een “belofte aan zichzelf” te maken, om Goed Bezig te blijven, maar het zelf niet doen? Met het opmaken van mijn jaarlijks vision board, dat je hieronder vindt (Goed Bezig Check-up, pag 92 en Belofte wegwijzer) nam ik me dus voor:

“als ik eind 2016 terug kijk op dit jaar, ik wil kunnen zeggen dat ik het die 21 maart goed gedaan heb, de kansen genomen heb die ik er kreeg. Ik wil met trots kunnen terugkijken op wat ik heb neergezet”

 

 

Die belofte, hangend naast de livingdeur, heeft me echt geholpen op weg naar die sessie. Mijn grootste prestatie was dat ik heel dat weekend voor de 21e echt die perfectionistisch stresskip op stok kon zetten. Ik koos om de reeds gedane (maandenlange) grondige voorbereiding te laten rusten, in plaats van als een zenuwachtige student tot op het examen mijn spiekbriefje met klamme handen vast te houden. Ik koos er bewust voor om dat WE de rust te nemen die maandag voor mijn energie zou zorgen. Samen wandelen en eten met mijn gezin, ontspannen samen een “feel good” film zien (“The Intern” voldeed helemaal). Vertrouwen dat ik niet alles onder controle kan en moet hebben.

De boekvoorstelling werd een feestje voor mij en mijn bezoekers omdat ik daar kon staan vanuit “niet weten” en daar helemaal ok mee was. Daardoor kon ik er juist zelfs plezier aan beleven in plaats van gewoon dat uur toch maar zo perfect en zo snel mogelijk vol te maken. Uit deze comfort zone komen, voelde als een enorme overwinning op mezelf. 

 

22 maart

De berichten die ik las na het aanzetten van mijn smartphone de volgende morgen catapulteerden mij, net zoals iedereen waarschijnlijk, in een totaal andere wereld… Het voelde alsof al het mooie van de avond ervoor nooit bestaan had. Ik wist wel dat het niet weg was, maar ik voelde me beschaamd om blij of trots te zijn terwijl zoveel mensen hun leven aan diggelen lag.

De draad terug opnemen en verder gaan terwijl anderen dat niet meer kunnen vraagt moed en durf. En toch hoor ik dan dat het juist nu nog belangrijker is om zinvol verder te gaan en het leven te vieren. In zo’n omstandigheden kan het een wake up call zijn om te beseffen wat je nog wel hebt en hoe je dat niet mag verkwanselen. Goed bezig blijven is misschien nu meer dan ooit een plicht, een belofte aan jezelf om de gift van het leven te vieren, ook ter ere van wie het niet meer kan. 

Goed Bezig Checkup: hoe wil jij leven? Wat is jouw belofte? Hier de Belofte wegwijzer als inspiratiebron.

 

Blijf op de hoogte

Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

* verplicht veld