Je kinderen ondersteunen in het zoeken naar HUN “ikigai”

De eindrapporten dwarrelen binnen. Hoop en trots vervullen het ouderhart, dat de voorbije weken minstens zoveel heeft afgezien. Voor de humaniora afstudeerders de grote vraag: wat nu? (Wat) ga ik verder studeren? Wat wil ik? Wat interesseert me?

Een moeilijke keuze als je kind het niet weet en waar je als ouder met bezorgd hart naar kijkt. 
Een moeilijke toekomst als je kind het wel weet en ouders met de beste bedoelingen, hun kind toch naar iets anders leiden.  

“Daar ga je nooit een job mee vinden!”

“Daar ga je je boterham niet mee kunnen verdienen, schat.”

“Dat kan je toch als hobbie doen?”

“Als je dat dan echt wil, doe dan eerst deze (economisch verantwoorde) richting en als je dan nog echt gemotiveerd bent, kan je die andere richting doen die jij zo hard wil, deal?”

“Dat is echt niks voor jou, geloof ons, we zeggen dit omdat we je graag zien. We kennen je toch! We willen niet dat je teleurgesteld geraakt.”

(Slechts) enkele jaren later krijg ik die volwassen geworden kids dan in coaching met de vraag: “Wat kan ik echt, waar ben ik goed in? Ik heb niet het gevoel dat ik goed bezig ben. Ik heb al jaren competenties verworven maar echt warm word ik daar niet van. Ik had eigenlijk liefst – lerares, kleuterjuf, kunstgeschiedenis, filosofie, ingenieur, … – gestudeerd, maar dat mocht niet. Ik blijf zo met het idee zitten dat ik iets gemist heb, het blijft knagen. Misschien was dat beroep helemaal niet voor mij, maar deze job is het in ieder geval ook niet. Die richting nu nog gaan studeren zie ik ook niet meer echt zitten.” Een enkeling doet het toch: terug naar de schoolbanken gaan om dat ene diploma te halen waar ze zijn van blijven dromen. Als de partner en gezinscontext van deze coachee dan ook mee willen, dan is dat helemaal geweldig. Want die uitdaging boven je 30e aangaan is een stuk groter dan op 18 jaar.

Toen onze zoon rechten wou gaan studeren, voelden wij dat dit niet de juiste keuze was. We hebben dat op alle mogelijke manieren duidelijk proberen maken. Tot hij op een moment zei: “Luister, ik heb jullie gehoord. Bedankt voor de goede raad maar laat het me nu gewoon doen.” We respecteerden zijn wens en gaven hem het voordeel van de twijfel. Wij wilden niet die ouders zijn waarvan hij later zou zeggen: “Ik mocht geen rechten studeren want mijn ouders geloofden er niet in”. Hoe pijnlijk het ook zou kunnen worden, dat moest hij echt zelf ondervinden. Wat ook gebeurde. Dat was dan zijn levensles. 

Enkele maanden later kwam de volgende grote uitdaging voor mij als moeder. Mijn zoon was met geen stokken meer op de schoolbanken te krijgen. Hard tegen hard ging het, ik met mijn overtuigingen en opvoeding over diploma = werk = geld = geluk. De prijs hiervan was vooral discussie = ruzie = verwijdering = ongelukkig. Het ging om mijn overtuiging. Niet om DE waarheid, enkel mijn waarheid. Tot ik inzag dat de relatie met mijn zoon belangrijker was. Ik besloot te vertrouwen op wat hij in huis had aan talenten en wilskracht die hem zouden toelaten zijn eigen weg te zoeken. Ik liet los en zei expliciet: “ik vertrouw erop dat jij de weg gaat die jou best past en ik steun jou en je keuzes hier vanaf nu volledig in.” Het was alsof hij nu pas echt de wind in de zeilen kreeg. Want als kind wil je natuurlijk ook je ouders gelukkig maken. We zijn nu 2 jaar verder en die zoon is een gelukkige self made assistent cameraman die helemaal zijn “ikigai” gevonden heeft. 

 ikigai, de Japanse term voor (vrij vertaald): “jouw reden om op te staan, om van de dag te genieten

 

Mijn dochter maakte graag filmpjes. Wie maakt dat tegenwoordig niet, dat ga je toch niet studeren. Zo zag ze dat zelf. 3 jaar geleden koos ze een multidisciplinaire kunstrichting, waar we volledig achterstonden omdat het haar keuze was en ze talent heeft. Zoals elk kind dus talenten heeft. Tijdens de (succesvolle) examens gaven haar docenten haar de raad om van richting te veranderen en voluit voor film te kiezen. Plots werd dit niet zomaar iets wat ze graag deed maar besefte ze dat hier meer lag. Ze behoort nu tot de top van het 2e bachelor filmschool.

Gaat ze daar haar boterham mee verdienen? Zitten ze daar nu op te wachten? Dat weet ik niet en dat is niet mijn verantwoordelijkheid. Ik heb geleerd dat als je doet wat je echt graag doet, je daar zoveel energie van krijgt dat je alles wil inzetten om het ook zo goed mogelijk te doen. Waardoor je ook het verschil kan maken. 

Is dat naïef? Misschien. Tot bewijs van het tegendeel. Naar welk programma kijkt u trouwens vanavond? Wat is uw lievelingsfilm, wie is uw favoriete documentaire maker? 

In de rugzak van onze kinderen zitten niet alleen hun talenten, maar ook wat wij hen als ouders de voorbije jaren meegaven zoals doorzettingsvermogen, wilskracht, openheid, verantwoordelijkheidsgevoel. Die zullen hen helpen de weg te vinden die best bij hen past. Waar dan ook. 

Wat is mijn punt? Ouders, laat je kind zijn eigen verantwoordelijkheid nemen. Jullie hebben hem of haar zoveel meegegeven de voorbije 18-20 jaar. Naast al die waarden en attitudes heeft hij of zij ook de eigen talenten, wensen, behoeften en dromen. Ondersteun hen in hun zoektocht naar HUN ikigai. 

Behoed jezelf om te beslissen voor je kind. En beslissen is subtieler dan: “neen, met die richting gaan we niet akkoord”. We kennen immers allemaal de trucen van liefdevolle “manipulatie”, nietwaar….

En als je voelt dat je kind vastloopt met zijn keuzes, dan zijn er gelukkig vandaag al heel wat coaches die gespecialiseerd zijn om jongeren meer duidelijkheid te helpen krijgen over hun talenten en verlangens. Hierbij enkele online hulpmiddelen die ook nuttig kunnen zijn:

Mirakel wegwijzer

Talenten wegwijzer

https://www.gallupstrengthscenter.com/Purchase/nl

TIP voor de strengthsfinder: Kies misschien voor de test met de volledige 34 talenten waar je dus kan zien wat echt een talent is en wat het echt helemaal niet is. Kwestie van geen energie te gaan steken in iets dat je geen energie terug geeft.

https://www.onderwijskiezer.be/v2/index.php

http://www.competentieatlas.nl/apex/f?p=109:18

Op jullie geweldige vakantie!

Blijf op de hoogte

Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

* verplicht veld