Helikopterouders, u bekend?

Al gehoord van “helikopter-ouders”? De voorbije week is er in de pers weer veel te doen geweest over burn-out, bij werknemers met nu ook aandacht voor parentale burn-out (zie mijn blog van september). Hoeveel verantwoordelijkheid ligt bij die ouder zelf? De over-verantwoordelijke en -bezorgde “helikopterouders” vinden het zo moeilijk om hun kinderen in deze wereld los te laten en hun eigen weg te laten gaan, dus blijven ze er nog even over hangen…en niet alleen als ze klein zijn. Herken je dat? 

Vrijdag ll. werd ik gebeld door VTM-Nieuws om te horen wat mijn ervaring is met coachees die ook door hun ouderrol in een burn-out geraken, naar aanleiding van mijn blog van september. Vaak is burn-out inderdaad een samenspel van zaken, die werk en persoonlijk gerelateerd zijn. Helaas merk ik dat nog veel coachees die ook “ouder” zijn, dat persoonlijk stuk niet zo gemakkelijk aan de grote klok hangen. “Je moet toch professioneel blijven”. “Privé is privé, werk is werk”. Is er ook het schuldgevoel dat je als ouder toch niet mag klagen over hoe moeilijk opvoeden kan zijn, zeker als er leerproblemen in het spel zijn? Van job en baas kan je nog veranderen, je kind kan je toch moeilijk “terugsturen”? 

Maar er hoeven thuis geen problemen te zijn om toch een helikopterouder te worden. Het gaat om ouders die zich teveel “bemoeien” met het leven van hun kinderen en daar mee doorgaan als die het ouderlijk nest al hebben verlaten. Ze willen zó graag dat het hun kinderen goed gaat dat ze het tegenovergestelde bereiken. We willen zo hard onze kinderen de pîjn besparen van falen, perfectionisten als we vaak zijn. En tegelijk beperken we hun vrijheid om zelf hun weg te zoeken, tegen die muur te gaan en te leren.

In dit webinar van professor Buyens van Vlerick vind je een interessante uitleg over wat helikopterouders dan denken, doen en wat het effect ervan is op hun kinderen. En leeftijd doet er niet toe. De helikopterouder vliegt dus over school en werk…Onderstaande infographic kan dan wel Amerikaans zijn, maar ik zie in mijn coachings en mijn studenten al genoeg voorbeelden van twintigers die dit verhaal maar al te goed kennen.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…ben ik zo’n overbezorgde ouder? Wil ik de prijs betalen? Wil ik dat mijn kind de prijs betaalt?

Blijf op de hoogte

Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

* verplicht veld