Angst of leven?

“There are only two days in the year that nothing can be done.

One is called Yesterday and the other is called Tomorrow.

Today is the right day to Love, Believe, Do and mostly Live.”

‎Dalai Lama

De afgelopen week zat ik op de Francopholies de Spa, het Werchter van Wallonie. Backstage bij Michel Polnareff, Zazie, Louane, Kenji Girac. De voordelen van de vrouw te zijn van een man in de muziek.

Militairen, politie agenten en veiligheidsmensen deden in een verzengende hitte hun werk. Op Tomorrowland zal het ook wel zo zijn. Je zag overal de tekenen van verhoogde alertheid na de malheurs van de voorbije weken en dagen die het lijstje van angstverwekkers alleen maar groter maken.

Hoe ga je om met angst voor….ja, voor wat juist? Voor pijn, dood, het einde, het leven zelf misschien?

Door je helemaal te laten verlammen en terug te trekken? Ik zie dat bij mijn schoonouders die terug de haatsfeer van voor WOII voelen. Je ziet het aan de lagere opkomst op drukke gelegenheden zoals bij festivals, concerten, solden… Ik geef toe dat ik vorige week ook een angstaanval had waar niet ademen default werd en ik precies opnieuw moest leren ademen. Gelukkig hielp iemand me om heel bewust op mijn ademhaling te letten en op niks anders: adem in, adem uit, in, uit, in, … Er kwam letterlijk en figuurlijk terug lucht en licht… Als je in zo’n angstsfeer zit is het echt makkelijk om in een tunnelvisie te raken waar licht aan de einder zelfs niet meer bestaat. Leven, gelukkig zijn, genieten, productief zijn, je beste geven doe je dan ook niet meer.

Of kies je juist radicaal om het dagelijkse risico op de dood recht in de ogen kijken en nog harder en bewuster te leven? Zoals die vriendin die jaarlijks met haar partner er enkele maanden met de motto op uittrekt om dagelijks te genieten van wat ze heeft, juist omdat ze de dood al vele keren is tegen gekomen. Het doet me denken aan het jaar dat ik in Israël woonde (1983-1984). Ik heb nooit intenser en bewuster dagelijks gekozen om hier en nu ten volle te leven. Enerzijds doe je alles wat in je persoonlijke macht ligt om te voorkomen dat het jou overkomt. Overal waar je komt in de publieke ruimte scan je je omgeving op onbewaakte pakjes, zakken en risico’s. Eerst bewust, snel wordt dit een onbewuste gewoonte en goed ontwikkeld 6e zintuig. Telkens ik in Israël op vakantie ga, gaat dat 6e zintuig opnieuw in actiemodus. En ik blijf gaan en ik blijf ook hier buiten komen. Deze permanente dreiging zijn we hier nog niet gewend. We hebben nog veel te leren. Ik mag mijn 6e zintuig ook hier uit de kast halen….

Ondanks en/of juist dankzij die permanente dreiging verkies ik om zo intens mogelijk te leven in het hier en nu. Zodat ik geen tijd hebt om mee te gaan in de angst die mensen reduceert tot slachtoffers en gewillig vee in de handen van wie hier slim van profiteert om nog meer macht te krijgen. En die zijn er overal. Ook daar hebben we genoeg voorbeelden van de laatste dagen. Helaas.

Kies jij voor de alles verlammende ANGST?

Kies jij voor bewust voluit LEVEN? 

Ik wens je een zalige dag waar je van geniet en leeft tegen 1000 in het uur. Dat is wat de slachtoffers van de aanslagen niet meer kunnen terwijl ze niets liever zouden willen. Nu is de dag om te leven. Hard met hart.‎

PS. Wil je nog wat hulp om je leven bewust te richten in wat jou gelukkig en vervuld maakt? Misschien dat de mirakelwegwijzer je kan inspireren. Hoe wil je dat je leven eruit ziet als er geen beperkingen waren, alsof er een mirakel gebeurd is. Wie weet ben je er dichter bij dan je al denkt, als je voluit kiest voor leven…

Op jouw bewust, intens en gelukkig leven.

Blijf op de hoogte

Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

* verplicht veld